Anyway ...
Op een blog die ik volg kwam ik een ingevulde 100-vragenlijst tegen. Zo'n lijst die ongeveer elke puber invult en op hyves of facebook zet en wat bestaat uit 90 vragen die volkomen zinloos zijn en helemaal niets toevoegen. Als je zoiets op je blog zet als volwassene, dan denk ik dat het je bedoeling was om een gluurtje te geven in je leven wat dieper gaat dan wat je normaliter doet in je blog. Ik vond het alleen jammerlijk mislukt, maar het idee super. En daarna had ik me bedacht dat ik dit beter kan, en eigenlijk weet ik dat wel zeker, want ik heb het al beter gedaan in 2010.
In 2010 ben ik namelijk een Curriculum Illusione tegen gekomen. Een Curriculum Illusione is ontwikkeld door Erik Wie (1967-2037). Ik had daarvoor nog nooit van Erik Wie of van het Curriculum Illusione gehoord, maar al lezend raakte ik helemaal gebiologeerd. En destijds heb ik er dus eentje gemaakt.
Een Curriculum Illusione (CI) is een soort anti-CV met je sterfdatum als uitgangspunt. En in tegenstelling tot je CV waarin je alles wat je al bereikt hebt als een soort trofee uitstalt en mogelijk zelfs aandikt, zodat de ander vooral maar kan zien hoe geschikt, geweldig en volmaakt jij wel niet bent, schrijf je in je CI juist op hoe je herinnert wilt worden als je dood gaat, wat je doet door vooruit te kijken. Aan de hand van een aantal (confronterende) vragen die je moet beantwoorden krijg je dan je CI. Het CI heeft voordelen om in te vullen overigens. Het helpt je om je prioriteiten te stellen en als je het eens per, zeg maar, vier jaar invult dan is het een super document om je leven doelgericht te leven en te zorgen dat je ook daadwerkelijk herinnert zult worden zoals je dat zou wensen. En wat het allermooiste van de CI is: alles is haalbaar, alles is nog mogelijk!!!!! En .... je geluk staat voorop.
De 1001 ideeën is precies zoals ik mijn leven leef. Ik ben ad-hoc en vind het heel fijn om een tijdje doelloos van het ene idee naar het andere idee te kunnen huppelen, gewoon vrij zijn. Dit is wel een rode draad door mijn leven.
Maar zonder plan loop je doelloos rond en ideeën kunnen dan ook niet echt tot hun recht komen. Je blijft er simpelweg niet lang genoeg bij stilstaan, want er dienen zich weer nieuwe spannende ideeën of plannen aan. Ideeën kunnen wel leiden tot een plan, een doel.
In 2010 had ik me bedacht dat ik wel weer behoefte had aan richting geven aan mijn leven. Het is ook een soort balans, een periode zonder doel en dan weer een periode met doel. De 1001 ideeën kon ik misschien verwerken in mijn CI. Evenals mijn massa's goede voornemens. Misschien zou ik het wel voor elkaar krijgen om van 90% ideeën en goede voornemens die onuitgevoerd op de plank blijven liggen, wel 70% te maken.
Overigens is het maken van een plan mij niet geheel onbekend, hoor. In de tijd dat ik net gescheiden was (8 jaar geleden al weer), heb ik een 5-jarenplan geschreven voor mijn leven, waarin ik de grote lijnen als doelen had uitgestippeld voor de komende vijf jaar van mijn leven. Dit omdat ik destijds mij zo kwetsbaar en alleen voelde en ontdaan van alles wat ik gewend was en waar ik in geloofde. Ik had voordat ik ging scheiden nooit van mijn leven gedacht dat ik en mijn jeugdliefde ooit uit elkaar zouden gaan. Ik was zo ongelooflijk overtuigd van het feit dat wij samen alles aankonden. Dat onze relatie alles zou overleven. Dat de scheiding voor mij uit het niets kwam eigenlijk. Ik was verbaasd destijds hoe snel je je doel bereikt als je tenminste recht op je doel afgaat en realistisch en eerlijk bent tegenover jezelf.
Nadat ik mijn doelen uit mijn 5-jarenplan had bereikt, heb ik eigenlijk er maar wat op los geleefd (de dag nemend zoals die komt en korte termijn plannen makend voor de vakantie of volgend weekend). En in 2010 was ik er niet geheel tevreden mee met hoe ik het nastreven van mijn doelen heb aangepakt destijds. Met oogkleppen op blind nastreven wat ik eerder bedacht had, zonder tussentijds eens stil te staan of de doelen nog steeds zijn zoals ik ze wilde hebben. Dat had ik dus fout gedaan. En dit wilde ik beslist anders aanpakken. Maar hoe?
Mijn Curriculum Illusione van 2010:
Juli 2010 vul ik mijn Curriculum Illusione in. Ik woon in Zeeland met vriend samen en mijn twee kinderen uit mijn huwelijk met jeugdliefde. Ik voel mij niet altijd gelukkig in het samenwonen doordat ik het moeilijk vind om de balans te hebben in wat de behoeftes zijn van mijn hartjes (die onverdeeld voorop staan),de behoeftes van vriend en die van mij. Mijn eigen identiteit in dit alles behouden en mijn eigen weg gaan, vind ik moeilijk. Ik werk part-time in de GGZ als secretaresse en ik vind dit heel leuk. Ik heb een poes die Gepo heet en twee cavia's (die van mijn kinderen zijn). Ik houd van lezen van informatieve boeken, internetten (meestal naar weetjes aan het surfen), knuffelen met mijn twee kinderen, puzzelen, lekker luieren, maar ook wicca, motorrijden, geocaching, kortom ik hou van heel veel dingen en ben geen rustige thuiszitter.
Overlijdensadvertentie:
Onze eigenzinnige geliefde moeder is vannacht rustig overgegaan naar de andere kant. Wij zullen haar missen, maar we weten dat ze niet weg is en over ons zal waken.
Rond mijn 80ste ben ik in mijn slaap overleden. In mijn eigen omgeving, in mijn eigen bed. Ik woon in de buurt van mijn kinderen (de woonplaats is voor mij niet echt van belang, als het maar dicht in de buurt van mijn kinderen is) waar ik een goede band mee heb, net zoals met de kleinkinderen. Ik heb een redelijk gevulde spaarrekening, als appeltje voor de dorst en waarmee ik eventueel de kinderen kan helpen indien nodig. Tot aan mijn dood ben ik geestelijk nog helemaal bij de tijd en heb ik weinig lichamelijke ongemakken. Wel komt dagelijks iemand van de thuiszorg helpen bij de dagelijkse gang van zaken en zodat mijn kinderen niet die zorg hebben voor mij en zij hun eigen leven kunnen leiden. Ik ben mobiel met mijn eigen auto of scootmobiel en heb een sociaal leven met vriendinnen en clubjes waar ik lid van ben. Thuis heb ik een paar katten en een hond die ik ook nog zelf uitlaat. En mijn kinderen en kleinkinderen komen vaak eventjes aanwaaien.
Sinds mijn pensioen heb ik mij gewijd aan het oppassen op mijn kleinkinderen, zodat mijn kinderen kunnen werken zonder veel extra kosten te hebben. Daarnaast heb ik mij aangesloten bij een aantal clubjes die zich bezighouden met esotherische zaken. Als vrijwilliger ben ik ook nog actief in de GGZ. Dit heeft mijn grote belangstelling. Tevens ben ik gek op vakanties en ga ik regelmatig met vriend en onze camper weg. We reizen Europa door met ons huis-weg-van-huis.
Tot aan mijn pensioen heb ik gewerkt als secretaresse+ in de GGZ, tot mijn grote voldoening. Ik heb dit bijna mijn hele werkende leven met heel veel plezier gedaan.
Door de studie Psychologie die ik gedaan heb rond mijn 50ste, voor mijn plezier, heb ik leuke taken bij mijn werk kunnen oppakken. Het was druk om zowel te studeren, als een baan te hebben en de opvoeding van 3 kinderen. Op mijn 45ste ben ik moeder geworden van een dochtertje, die wij Era hebben genoemd. Ik heb altijd al een dochtertje willen hebben en wij hebben bewust gekozen voor een gezamenlijk kindje.
Ik heb met vriend (de vader van Era) een lat-relatie en woon in het huis naast het zijne. Wij voeden de kinderen samen op en hebben genoeg eigen ruimte om naast een tweeheid ook een eenheid te kunnen zijn. Wij voelen ons beiden gelukkig in deze manier van samen zijn. Ennn ... ik heb een hond gehaald uit het asiel, een hele lieve grote hond.
Ik heb mijn draai gevonden in Zeeland en een stevige cirkel met mensen om mij heen verzamelt met dezelfde interesses en levensinstelling.
Conclusie uit 2010:
Als ik naar mijn CV en naar mijn CI kijk dan zou mijn CI mogelijk moeten zijn. Natuurlijk moet ik nog wel een aantal dingen veranderen in mijn leven, zoals het huis naast dat van vriend kopen, maar zoals hij er momenteel instaat is dat onze relatie dan over zal zijn. Voor hem is het alles of niets.
