Dag 16: Hoe ziet je ideale dag eruit. Wat doe je dan allemaal. En met wie?
Mijn ideale dag is een dat dat wij niet hoeven te werken en de kinderen niet naar school hoeven. Graag ga ik dan langs vriendinnen voor een kopje koffie, een klets of een leuke activiteit met onze kinderen. Vriend vind het fijn om in en om het huis of caravan lekker wat aan te klussen en hij is dat dan aan het doen. Neefjes en nichtje lopen in en uit voor een kletsje met vriend. Nadat ik terug ben van visite ga ik graag lekker wat knutselen, breien of iets anders creatiefs doen. Dit terwijl de kinderen bij vriendjes spelen of lekker met vriendjes rondscharrelen.
's Avonds kijken we met zjin allen een leuke familiefilm onder het genot van wat lekkers en daarna gaan we naar bed wanneer we moe zijn.
zaterdag 16 maart 2013
vrijdag 15 maart 2013
30 dagen schrijven project #15
WEEK 3
Deze week gaat het erom je mogelijkheden te ontdekken. En geconcentreerd schrijven helpt daarbij.
Dag 15: Beschrijf zo uitgebreid mogelijk je mooiste toekomstdroom.
Ik hoop over een aantal jaar nog steeds in hetzelfde huis te wonen met dezelfde vriend (hij bevalt wel ... hihi) en mijn kinderen. Het allermooist zou zijn als we nog een klein zusje zouden krijgen voor mijn twee zoontjes, maar het zal er waarschijnlijk niet inzitten dat dat nog ooit gebeurd. Vriend vind het zo al druk genoeg namelijk.
Wel hoop ik dan twee honden te hebben. Een Rotweiler voor vriend en een Franse Buldog voor mij. Onze papegaaien zijn dan nog helemaal gezond en voelen zich nog steeds helemaal happy bij ons. Oudste gaat naar voortgezet onderwijs en hij heeft helemaal zijn plek gevonden. Hij heeft een paar vrienden, heeft een paar hobbies waarbij hij helemaal zich in kan verliezen. Jongste rond zijn basisschool af waar hij nu op zit en heeft ook helemaal zijn draai gevonden. Hij doet nog steeds aan Judo en hij heeft nog steeds dezelfde vrienden. Hopelijk blijft hij zo creatief als dat hij nu is.
In de weekenden gaan we naar onze stacaravan, die we tegen die tijd helemaal hebben opgepimpt en hopelijk ook verder hebben geisoleerd. Oudste en jongste hebben ook hier hun vriendjes gevonden.
Onze banen hebben we dan nog steeds en de crisis is wat overgewaaid. De spaarrekeningen weer wat aangevuld en op de goede weg naar een gezond banksaldo hebben.
De vrienden die we nu hebben, hebben we nog steeds en zien we met regelmaat. Iedereen heeft een relatief goede gezondheid.
Hier heb ik heel lang over nagedacht. Maar eigenlijk hoop ik dat mijn huidige leven, zoals het nu is, door zal blijven gaan. Ik ben heel tevreden en gelukkig met mijn huidige microbestaantje. Is dat niet heel fijn?
Deze week gaat het erom je mogelijkheden te ontdekken. En geconcentreerd schrijven helpt daarbij.
Dag 15: Beschrijf zo uitgebreid mogelijk je mooiste toekomstdroom.
Ik hoop over een aantal jaar nog steeds in hetzelfde huis te wonen met dezelfde vriend (hij bevalt wel ... hihi) en mijn kinderen. Het allermooist zou zijn als we nog een klein zusje zouden krijgen voor mijn twee zoontjes, maar het zal er waarschijnlijk niet inzitten dat dat nog ooit gebeurd. Vriend vind het zo al druk genoeg namelijk.
Wel hoop ik dan twee honden te hebben. Een Rotweiler voor vriend en een Franse Buldog voor mij. Onze papegaaien zijn dan nog helemaal gezond en voelen zich nog steeds helemaal happy bij ons. Oudste gaat naar voortgezet onderwijs en hij heeft helemaal zijn plek gevonden. Hij heeft een paar vrienden, heeft een paar hobbies waarbij hij helemaal zich in kan verliezen. Jongste rond zijn basisschool af waar hij nu op zit en heeft ook helemaal zijn draai gevonden. Hij doet nog steeds aan Judo en hij heeft nog steeds dezelfde vrienden. Hopelijk blijft hij zo creatief als dat hij nu is.
In de weekenden gaan we naar onze stacaravan, die we tegen die tijd helemaal hebben opgepimpt en hopelijk ook verder hebben geisoleerd. Oudste en jongste hebben ook hier hun vriendjes gevonden.
Onze banen hebben we dan nog steeds en de crisis is wat overgewaaid. De spaarrekeningen weer wat aangevuld en op de goede weg naar een gezond banksaldo hebben.
De vrienden die we nu hebben, hebben we nog steeds en zien we met regelmaat. Iedereen heeft een relatief goede gezondheid.
Hier heb ik heel lang over nagedacht. Maar eigenlijk hoop ik dat mijn huidige leven, zoals het nu is, door zal blijven gaan. Ik ben heel tevreden en gelukkig met mijn huidige microbestaantje. Is dat niet heel fijn?
donderdag 14 maart 2013
30 dagen schrijven project #14
Dag 14: Wat heeft je het meest belemmerd om te worden wie je graag had willen zijn?
- Het rekening houden met anderen. Het zit er bij mij diep ingebakken. Eerst jeugdliefde, die niet wilde verhuizen buiten Nieuwegein, terwijl ik zo graag de hele wereld had willen verkennen. Maar ik was zo verblind door mijn verliefdheid en liefde voor hem, dat ik koos om in Nieuwegein te blijven. Daarna waren het mijn kinderen en nu is het mijn lieve vriend. Die net zo vastgebakken zit aan onze huidige woonplaats als jeugdliefde.
- Mijn onzekerheid en het niet vertrouwen op mezelf hebben ook gezorgd dat ik in het verleden niet optimaal gebruik heb gemaakt van mijn kwaliteiten. Zowel op persoonlijk als op zakelijk vlak. Hierdoor heb ik vrienden gezocht op plaatsen waar mijn echte vriendschappen niet lagen. Hoe leuk de motorclub-periode of de duikschool ook was, daar waren slechts de oppervlakkige kennissen in mijn leven. Hen heb ik een hele tijd in mijn leven meer credit gegeven dan dat ze daadwerkelijk waard waren.
woensdag 13 maart 2013
30 dagen schrijven project #13
Dag 13: Wat heeft je het meest gemaakt tot wie je bent nu?
De allergrootste marker in mijn leven zijn wel mijn kinderen. Door hen ben ik geworden tot wie ik nu ben. En zij zullen mij blijven vormen tot aan mijn dood. Toen zij in mijn leven kwamen, was ineens ik niet meer belangrijk, maar waren zij dat. Zij geven diepgang aan alles, zij maken dat ik tweemaal nadenk voordat ik iets doe of voor iets ga.
Maar ook andere gebeurtenissen in je leven zijn van belang. Want je wordt door je hele leven gevormd, door wat er gebeurt, hoeveel invloed je hebt gehad of nog hebt op de omstandigheden en de gebeurtenissen, hoeveel geluk of ongeluk je hebt gehad in je leven en hoeveel veerkracht je hebt. En dan niet te vergeten hoe sterk je bent. Ik heb het niet over fysiek sterk, maar psychisch sterk. Eigenlijk zou ik dus moeten zeggen dat mijn hele leven gemaakt heeft tot wie ik ben.
De allergrootste marker in mijn leven zijn wel mijn kinderen. Door hen ben ik geworden tot wie ik nu ben. En zij zullen mij blijven vormen tot aan mijn dood. Toen zij in mijn leven kwamen, was ineens ik niet meer belangrijk, maar waren zij dat. Zij geven diepgang aan alles, zij maken dat ik tweemaal nadenk voordat ik iets doe of voor iets ga.
Maar ook andere gebeurtenissen in je leven zijn van belang. Want je wordt door je hele leven gevormd, door wat er gebeurt, hoeveel invloed je hebt gehad of nog hebt op de omstandigheden en de gebeurtenissen, hoeveel geluk of ongeluk je hebt gehad in je leven en hoeveel veerkracht je hebt. En dan niet te vergeten hoe sterk je bent. Ik heb het niet over fysiek sterk, maar psychisch sterk. Eigenlijk zou ik dus moeten zeggen dat mijn hele leven gemaakt heeft tot wie ik ben.
dinsdag 12 maart 2013
30 dagen schrijven project #12
Dag 12: Waarvan denk je: Blij dat het voorbij is?
Mijn scheiding en het verdriet wat heel lang nog heeft nagesleept. Dit verdriet heeft uiteindelijk (ook pas ongeveer een jaar nu) plaatsgemaakt voor een voorzichtige vriendschap tussen ons en hun. Wat zoveel fijner is, maar niet mogelijk was daarvoor door de pijn die de scheiding aan beide kanten heeft veroorzaakt. Al draag je vanaf dag één een warm hart aan je ex, het is moeilijk om balans te vinden in zijn behoeftes en je eigen behoeftes en de behoeftes van je kinderen die voorop staan aan beiden kanten, maar een totaal andere manier hebben van uitvoering.
Mijn scheiding en het verdriet wat heel lang nog heeft nagesleept. Dit verdriet heeft uiteindelijk (ook pas ongeveer een jaar nu) plaatsgemaakt voor een voorzichtige vriendschap tussen ons en hun. Wat zoveel fijner is, maar niet mogelijk was daarvoor door de pijn die de scheiding aan beide kanten heeft veroorzaakt. Al draag je vanaf dag één een warm hart aan je ex, het is moeilijk om balans te vinden in zijn behoeftes en je eigen behoeftes en de behoeftes van je kinderen die voorop staan aan beiden kanten, maar een totaal andere manier hebben van uitvoering.
maandag 11 maart 2013
30 dagen schrijven project #11
Dag 11: Naar wie of wat verlang je terug? Kun je ook beschrijven waarom?
Ik verlang terug naar de 10 jaar jongere mij. De Tilly die vertrouwde op haar visie dat als je niets geheim houdt er ook niets is waar anderen je mee kunnen pakken. Gewoon omdat er geen geheimen zijn. Onvoorwaardelijk vertrouwen in het goede van je medemens. Dit verliezen, heeft gezorgd dat ik negatiever in het leven sta en dat zit mij vaak in de weg.
Ik verlang terug naar de 10 jaar jongere mij. De Tilly die vertrouwde op haar visie dat als je niets geheim houdt er ook niets is waar anderen je mee kunnen pakken. Gewoon omdat er geen geheimen zijn. Onvoorwaardelijk vertrouwen in het goede van je medemens. Dit verliezen, heeft gezorgd dat ik negatiever in het leven sta en dat zit mij vaak in de weg.
zondag 10 maart 2013
30 dagen schrijven project #10
Dag 10: Wat zijn de belangrijkste thema's en onderwerpen in je leven?
- Loslaten en verdergaan is het eerste wat in mijn hoofd schiet. Loslaten en verdergaan bij alle gebeurtenissen in mijn leven, in plaats van stilstaan en de 'wat als' oneindig blijven herkauwen.
- Positief en stabiel in het leven staan en vertrouwen dat alles goed komt uiteindelijk, want zo zit het leven in elkaar.
zaterdag 9 maart 2013
30 dagen schrijven project #9
Dag 9: Wat zijn de belangrijkste gebeurtenissen in je leven geweest?
Je hebt van die momenten in je leven dat vanaf dat punt je leven nooit meer hetzelfde is of zal zijn. Dit zijn de mijne:
Je hebt van die momenten in je leven dat vanaf dat punt je leven nooit meer hetzelfde is of zal zijn. Dit zijn de mijne:
- Met stip op nummer 1 staan de geboortes van mijn kinderen. Dit was zo speciaal en zo bijzonder. Bij mijn oudste voelde ik me niet ineens moeder, dat heeft echt moeten groeien. Maar ik was zo verbaasd dat hij zo compleet was en zo mooi. Ik heb zeker anderhalf jaar nodig gehad om weer enigszins mezelf te worden voor mijn gevoel. Om balans te vinden in mijn nieuwe leven als moeder en verantwoordelijk zijn voor ons eigen wereldwonder. Bij de geboorte van mijn jongste, was ik wel meteen helemaal zijn moeder voor mijn gevoel. Ik kon de hele wereld aan en was zo blij.
- Daarna komt een niet zo leuke gebeurtenis: mijn scheiding van mijn jeugdliefde en de vader van mijn kinderen. Dat kwam eigenlijk plotseling en het was iets wat ik totaal niet had verwacht. Wij waren samen zoveel te boven gekomen, deze dip konden we ook wel aan; dacht ik. Dus niet.
- De dood van Mahx in april 2012 was een grote shock. Mijn lievelingsneef en mijn allerbeste vriend. En voor de kinderen een hele speciale oom die heel erg gek met hen was en met wie zij zich heel verbonden voelden.
- Het ontslag nemen van mijn laatste baan in Utrecht. Dit was mijn droombaan. Maar om te verhuizen naar Zeeland, moest ik helaas mijn baan opzeggen. Tot nu toe heb ik nooit meer zulk leuk werk gevonden als daar. Je kan zeggen dat dit mij nog steeds heel erg spijt en met veel collega's van daar heb ik nog steeds contact.
vrijdag 8 maart 2013
30 dagen schrijven project #8
WEEK 2
In deze week gaat het echt over jezelf, je richt je blik naar binnen.
Dag 8: Waar kom je vandaan? Hier kun je over je familie en je afkomst vertellen.
Ik ben geboren in een gezin waarvan zowel mijn vader als moeder uit 'well to do families komen. Beiden families kwamen uit Indonesië, waar de families elkaar ook kenden. Van mijn moeders kant zijn mijn grootouders voor de tweede wereldoorlog naar Nederland gekomen en hebben hier hun familie gestart. Tijdens de tweede wereldoorlog heeft mijn opa gevochten in Indonesië en na de oorlog heeft hij ook in Indonesië gezeten in het leger vanwege de Bersiap-periode. In de oorlog en vlak daarna is mijn moeder 3 broertjes en 1 zusje verloren. Dit heeft zijn tol geeist in de familie en mijn grootouders zijn dit niet echt te boven gekomen. Mijn moeder gaat hiermee op haar eigen manier om en nare dingen die stopt zij in de doofpot en 'vergeet' ze.
Van mijn vaders kant heeft de familie de tweede wereldoorlog in een Jappenkamp doorgebracht. Mijn opa heeft aan diverse spoorlijnen gewerkt voor de Japanners en heeft hier twee zwagers verloren en een hoop van zijn vrienden en andere naaste familie. Mijn oma kon thuis blijven, omdat hun huis midden in het Jappenkamp stond. Zij heeft de oorlog overleefd, samen met haar twee zoons en een aantal (schoon)zussen en andere vrouwelijke familieleden en hun kinders. Na de oorlog is de hele familie naar Nederland vertrokken, waar ze nog een huis hadden in Breda.
Mijn ouders hebben elkaar ontmoet toen de families elkaar in Nederland weer opzochten. En toen ze beiden 30 waren zijn ze getrouwd (en ik was op komst ... hihi). Vanaf mijn geboorte tot aan mijn zesde levensjaar hebben mijn ouders nergens erg lang gewoond en hebben ze voor mijn vaders werk in Frankrijk gewoond. Mijn twee zusjes zijn respectievelijk in Utrecht en Marseille geboren. Op mijn zesde zijn we naar Utrecht verhuisd en van daaruit naar Nieuwegein waar ik heel lang heb gewoond.
Ik lijk in niets op mijn ouders of mijn zussen. We hebben compleet andere manier van hoe het leven in te richten en we spreken niet dezelfde taal (niet letterlijk natuurlijk). Al hebben we dezelfde normen en waarden, de uitvoer hiervan is echt dag en nacht verschil. Waar mijn familie, naar mijn mening, heel erg bezig is met de buitenkant en zij het heel belangrijk vinden wat anderen van hen denken, heb ik dat een stuk minder.
Mijn zussen staan heel anders in het leven dan ik. Zij hebben hun leven netjes voor elkaar en dat vind ik heel fijn voor hen. Ik heb de neiging om ze als 'net en kak' te omschrijven al dekt het het absoluut niet, omdat iemand is niet in één hokje te plaatsen en zij dus ook niet. Zij zijn anders dan ik, delen heus wel een aantal van mijn hobbies of interesses, maar de klik is er niet. Ik heb met hen dus ook weinig contact tegenwoordig
Ik ben beslist geen losbol en vind verantwoordelijkheid dragen voor mijn eigen daden heel belangrijk net zoals zorgen dat je niet in de problemen komt zowel financieel als op andere gebieden. Ik hou van tattoo's, net op het randje zijn van wat wel of niet kan en mijn grenzen op alle gebieden ontdekken. Qua muziek kan ik punk en hardrock beslist goed waarderen naast Clannad en Enya, country en nog een aantal andere soorten muziekstromen. Misschien ben ik te omschrijven als alternatief, tegendraads, moeilijk voor veel mensen en eigengereid, maar ik voel me heel gewoon en bewandel mijn eigen weg op mijn manier en in mijn tempo.
Op mijn 16de heb ik mijn jeugdliefde leren kennen, op mijn 21ste ben ik gaan samenwonen met hem en op mijn 25ste getrouwd. Waarschijnlijk zul je niet vreemd op staan te kijken dat ik er van overtuigd was dat ik niet uit het gezin geboren kon zijn waar ik in opgegroeid ben, vanwege zoveel verschillen. Maar op mijn geboorte-akte stond toch echt dat het mijn ouders waren. Hier moest ik wel even van bijkomen.
We (jeugdliefde en ik) hebben samen een hele leuke tijd gehad met veel motorrijden, lid zijn van een harley-club met alle daarbij behorende feestjes en weekenden camperen etc etc etc en daarna kwam de duikschool met de vele duikweekenden en duikvakanties in Spanje ... leuk leuk leuk. Op mijn 30ste werd ik zwanger van onze eerste en op mijn 32ste van de tweede. Helaas is de tweede zwangerschap niet goed gegaan en met 20 weken is helaas geconstateerd dat het hartje niet meer klopte. Triest. Op mijn 33ste raakte ik voor de derde keer zwanger en daar was de jongste telg. Op mijn 34ste is ons huwelijk gestrand. Ik zie het niet als iemands schuld, het was gewoon op. Iets wat ik nooit verwacht had, maar toch gebeurde ... ik was in shock en dat heeft een hele tijd geduurd voordat die shock en het verdriet wat was weggetrokken.
Op mijn 37ste heb ik mijn huidige lief leren kennen en al snel was wel duidelijk dat wij wilden samenwonen en een jaar later ben ik met de kinderen naar Zeeland vertrokken. En hier zijn we dan ... niet rijk, geen glansrijke carriere, geen buitengewoon leven met motorclubs en zo, maar gewoon gelukkig en tevreden met ons 'gewone' leven, wat ik vul met met mijn kinderen, groen proberen te zijn, consuminderen, crafting, tweedehands, onze dierkinderen, wicca, onze stacaravan en heerlijk tevreden zijn met wat we hebben.
In deze week gaat het echt over jezelf, je richt je blik naar binnen.
Dag 8: Waar kom je vandaan? Hier kun je over je familie en je afkomst vertellen.
Ik ben geboren in een gezin waarvan zowel mijn vader als moeder uit 'well to do families komen. Beiden families kwamen uit Indonesië, waar de families elkaar ook kenden. Van mijn moeders kant zijn mijn grootouders voor de tweede wereldoorlog naar Nederland gekomen en hebben hier hun familie gestart. Tijdens de tweede wereldoorlog heeft mijn opa gevochten in Indonesië en na de oorlog heeft hij ook in Indonesië gezeten in het leger vanwege de Bersiap-periode. In de oorlog en vlak daarna is mijn moeder 3 broertjes en 1 zusje verloren. Dit heeft zijn tol geeist in de familie en mijn grootouders zijn dit niet echt te boven gekomen. Mijn moeder gaat hiermee op haar eigen manier om en nare dingen die stopt zij in de doofpot en 'vergeet' ze.
Van mijn vaders kant heeft de familie de tweede wereldoorlog in een Jappenkamp doorgebracht. Mijn opa heeft aan diverse spoorlijnen gewerkt voor de Japanners en heeft hier twee zwagers verloren en een hoop van zijn vrienden en andere naaste familie. Mijn oma kon thuis blijven, omdat hun huis midden in het Jappenkamp stond. Zij heeft de oorlog overleefd, samen met haar twee zoons en een aantal (schoon)zussen en andere vrouwelijke familieleden en hun kinders. Na de oorlog is de hele familie naar Nederland vertrokken, waar ze nog een huis hadden in Breda.
Mijn ouders hebben elkaar ontmoet toen de families elkaar in Nederland weer opzochten. En toen ze beiden 30 waren zijn ze getrouwd (en ik was op komst ... hihi). Vanaf mijn geboorte tot aan mijn zesde levensjaar hebben mijn ouders nergens erg lang gewoond en hebben ze voor mijn vaders werk in Frankrijk gewoond. Mijn twee zusjes zijn respectievelijk in Utrecht en Marseille geboren. Op mijn zesde zijn we naar Utrecht verhuisd en van daaruit naar Nieuwegein waar ik heel lang heb gewoond.
Ik lijk in niets op mijn ouders of mijn zussen. We hebben compleet andere manier van hoe het leven in te richten en we spreken niet dezelfde taal (niet letterlijk natuurlijk). Al hebben we dezelfde normen en waarden, de uitvoer hiervan is echt dag en nacht verschil. Waar mijn familie, naar mijn mening, heel erg bezig is met de buitenkant en zij het heel belangrijk vinden wat anderen van hen denken, heb ik dat een stuk minder.
Mijn zussen staan heel anders in het leven dan ik. Zij hebben hun leven netjes voor elkaar en dat vind ik heel fijn voor hen. Ik heb de neiging om ze als 'net en kak' te omschrijven al dekt het het absoluut niet, omdat iemand is niet in één hokje te plaatsen en zij dus ook niet. Zij zijn anders dan ik, delen heus wel een aantal van mijn hobbies of interesses, maar de klik is er niet. Ik heb met hen dus ook weinig contact tegenwoordig
Ik ben beslist geen losbol en vind verantwoordelijkheid dragen voor mijn eigen daden heel belangrijk net zoals zorgen dat je niet in de problemen komt zowel financieel als op andere gebieden. Ik hou van tattoo's, net op het randje zijn van wat wel of niet kan en mijn grenzen op alle gebieden ontdekken. Qua muziek kan ik punk en hardrock beslist goed waarderen naast Clannad en Enya, country en nog een aantal andere soorten muziekstromen. Misschien ben ik te omschrijven als alternatief, tegendraads, moeilijk voor veel mensen en eigengereid, maar ik voel me heel gewoon en bewandel mijn eigen weg op mijn manier en in mijn tempo.
Op mijn 16de heb ik mijn jeugdliefde leren kennen, op mijn 21ste ben ik gaan samenwonen met hem en op mijn 25ste getrouwd. Waarschijnlijk zul je niet vreemd op staan te kijken dat ik er van overtuigd was dat ik niet uit het gezin geboren kon zijn waar ik in opgegroeid ben, vanwege zoveel verschillen. Maar op mijn geboorte-akte stond toch echt dat het mijn ouders waren. Hier moest ik wel even van bijkomen.
We (jeugdliefde en ik) hebben samen een hele leuke tijd gehad met veel motorrijden, lid zijn van een harley-club met alle daarbij behorende feestjes en weekenden camperen etc etc etc en daarna kwam de duikschool met de vele duikweekenden en duikvakanties in Spanje ... leuk leuk leuk. Op mijn 30ste werd ik zwanger van onze eerste en op mijn 32ste van de tweede. Helaas is de tweede zwangerschap niet goed gegaan en met 20 weken is helaas geconstateerd dat het hartje niet meer klopte. Triest. Op mijn 33ste raakte ik voor de derde keer zwanger en daar was de jongste telg. Op mijn 34ste is ons huwelijk gestrand. Ik zie het niet als iemands schuld, het was gewoon op. Iets wat ik nooit verwacht had, maar toch gebeurde ... ik was in shock en dat heeft een hele tijd geduurd voordat die shock en het verdriet wat was weggetrokken.
Op mijn 37ste heb ik mijn huidige lief leren kennen en al snel was wel duidelijk dat wij wilden samenwonen en een jaar later ben ik met de kinderen naar Zeeland vertrokken. En hier zijn we dan ... niet rijk, geen glansrijke carriere, geen buitengewoon leven met motorclubs en zo, maar gewoon gelukkig en tevreden met ons 'gewone' leven, wat ik vul met met mijn kinderen, groen proberen te zijn, consuminderen, crafting, tweedehands, onze dierkinderen, wicca, onze stacaravan en heerlijk tevreden zijn met wat we hebben.
donderdag 7 maart 2013
30 dagen schrijven project #7
Dag 7: Waar zit je momenteel het meest mee?
De stand van mijn spaarrekening.
De stand van mijn spaarrekening.
woensdag 6 maart 2013
30 dagen schrijven project #6
Dag 6: Wat zijn je wensen voor de toekomst?
- Dat mijn kinderen tot hun 18de gewoon bij mij blijven wonen en hier hun school zoveel als mogelijk afmaken.
- Een gezonde spaarrekening van 30.000 euro.
- Mijn motor verkopen
- Onze stacaravan opknappen en dat iedereen het daar naar zijn/haar zin heeft.
- Dat ik minder pieker over van alles en nog wat. Af en toe zou je echt denken dat ik een piekerstoornis heb, of zo.
- Natuurlijk wil ik ook heel graag dat we allemaal nog heel lang en gezond leven. Eigenlijk wil ik dat boven alles en het allermeest.
dinsdag 5 maart 2013
30 dagen schrijven project #5
Dag 5: Waar kun je je over opwinden?
Over heel veel dingen. Maar mijn drie grootste dingen (en ook in deze volgorde) waar ik me over op kan winden zijn wel:
Over heel veel dingen. Maar mijn drie grootste dingen (en ook in deze volgorde) waar ik me over op kan winden zijn wel:
- Mijn kinderen die niet willen luisteren of waar ik elke keer hetzelfde tegen moet zeggen. Niets zo ergelijks als dagelijks hetzelfde riedeltje te moeten afdraaien en eindeloos te moeten waarschuwen. Jakkes!
- Op mijn werk: Als ik op mijn werk kom na een dag of een halve dag niet geweest te zijn en er is weer wat veranderd zonder overleg. Vind ik heel moeilijk.
- Mijn spaarrekening: Mijn doel is om 30.000 euro op mijn spaarrekening te hebben, maar het is nu een erbarmelijke schamele 2.500 euro. Ik moet dus hard sparen.
maandag 4 maart 2013
30 dagen schrijven project #4
Dag 4: Wie zijn op dit moment de belangrijkste mensen in je leven?
- Allereerst mijn kinderen. Zij gaan voor alles en iedereen en voor hen ga ik door het vuur.
- Vriendlief.
- Mijn moeder en vader
- Mijn zelfgekozen familie: Syl, Mahx, Alien-Roog en zoontje, Rem, Majo en zoontje, Fonsje, Sannika-Peet en Ukkie en haar familie.
- Mijn zussen (al heb ik niet echt een close band met hen) en hun gezinnen.
- Mijn vrienden: Soof, Daan-Mar, Otto-Jaimy en gezin
zondag 3 maart 2013
30 dagen schrijven project #3
Vandaag kreeg ik een kadootje van het leven. Tenminste zo ervaar ik het als er zomaar uit het niets iets leuks op je pad komt. Vandaag kwam Soof uit Utrecht met haar kind op bezoek. Gisteravond kreeg ik een whatappje of ze langs mocht komen. NATUURLIJK ... alles opzij en genieten van dit onverwachte leuke bezoek voor zowel mij als de oudste die vanaf zijn geboorte al vriendjes was met kind van Soof. Leuk he?
Dag 3: Kun je beschrijven wat je rol in het dagelijks leven is?
Terwijl ik over deze vraag nadenk, bedenk ik me dat je niet één rol hebt in het leven. Je hebt de rol van moeder, van partner, van collega, van vriendin, van zus, van nicht, van tante en misschien ooit de rol van oma. Maar in al mijn rollen ligt de nadruk op actief verzorgen. Hiermee bedoel ik dat ik het verzorgen meestal (lees: altijd) omzet in acties en daden. Geen te groot probleem of ik bedenk wel een oplossing. Ik ben heel slecht in het verzorgen van de innerlijke mens. Als iemand wat heeft, heb ik moeite om alleen te luisteren, ik schiet altijd in de tiende versnelling en wil het goedmaken met acties. Wat niet noodzakelijkerwijs altijd de juiste versnelling is. Gewoon luisteren en meeleven, zonder iets te doen is ook belangrijk. Een les die ik echt nog moet leren.
Dag 3: Kun je beschrijven wat je rol in het dagelijks leven is?
Terwijl ik over deze vraag nadenk, bedenk ik me dat je niet één rol hebt in het leven. Je hebt de rol van moeder, van partner, van collega, van vriendin, van zus, van nicht, van tante en misschien ooit de rol van oma. Maar in al mijn rollen ligt de nadruk op actief verzorgen. Hiermee bedoel ik dat ik het verzorgen meestal (lees: altijd) omzet in acties en daden. Geen te groot probleem of ik bedenk wel een oplossing. Ik ben heel slecht in het verzorgen van de innerlijke mens. Als iemand wat heeft, heb ik moeite om alleen te luisteren, ik schiet altijd in de tiende versnelling en wil het goedmaken met acties. Wat niet noodzakelijkerwijs altijd de juiste versnelling is. Gewoon luisteren en meeleven, zonder iets te doen is ook belangrijk. Een les die ik echt nog moet leren.
zaterdag 2 maart 2013
30 dagen schrijven project #2
Dag 1: Wat zijn vandaag zoal je gedachten, gevoelens, zorgen, vragen, ingevingen?
De aanschaf van mijn nieuwe auto houdt mij op dit moment het meeste bezig, wat toch zomaar weer een aanslag is op mijn spaarrekening. Het resultaat is dat ik een zowat lege spaarrekening heb. Ik heb zowel positieve als negatieve gevoelens over mijn nieuwe auto. Ik ben superblij dat die een heel stuk zuiniger is en dat ik tot eind 2013 geen wegenbelasting hoef te betalen. Ik vind het fijn dat hij ook een slagje groter is dan mijn Ka die ik nu rijdt. Al ben ik ook wel gehecht aan mijn Kaatje. Natuurlijk kan ik nog 12 jaar (denk ik) rijden in mijn Ka, maar daar wordt die niet zuiniger van. Ik rij op jaarbasis 30.000 km en het is voor mij dus van belang (financieel) dat ik op diesel rij, dat doet mijn Ka dus niet.
Ik maak me zorgen over de wegenbelasting die ik moet gaan betalen vanaf januari 2014, omdat het nu nog helemaal niet duidelijk is hoeveel dit dan gaat worden per kwartaal. Ook maak ik me zorgen over hoe ik mijn spaarrekening weer aangevuld krijg.
Ik ben blij dat de keuze voor mijn zoon zijn nieuwe school in onze woonplaats, overgang naar het voortgezet onderwijs, uiteindelijk gevallen is en dat we hem nu kunnen inschrijven. Hij gaat VMBO techniek volgen. Het speelt op het moment niet echt, maar ik ben blij dat hij besloten heeft hier zijn middelbare school te gaan doen en niet heeft besloten dit bij zijn vader te gaan volgen, dit heeft vorig jaar gespeeld en ik heb met vlagen nog last van deze angst. Al ben ik me rationeel heel goed bewust van het feit dat er op een gegeven ogenblik een moment komt dat hij het nest zal verlaten. Ik hoop dat dit nog lang zal duren.
Ik maak mij op het ogenblik nog wel heel druk over het feit dat het nog niet duidelijk is of hij ook op het voortgezet onderwijs een REC4 indicatie zal houden. Zonder zijn begeleiding zal het namelijk heel moeilijk worden voor hem om de school te kunnen doorlopen met goed gevolg.
Al mijn plannen met mijn stacaravan (die we pas sinds september vorig jaar hebben) voor het komende jaar vallen financieel in het water door de aanschaf van mijn auto. Helaas kan je geld maar één keer uitgeven. Dit zal moeten wachten tot volgend jaar. Dit vind ik moeilijk, want onze caravan is vol met rozen. Rozen op de gordijnen, rozen in het behang, op de hoofdeinden, in de badkamer. De hele zitkamer is bordeaux met bruin hout. En ga zo maar door. Een flinke update is zeer gewenst, maar niet noodzakelijk voor het gebruik van de caravan. Dan heb ik het nog niet over het feit dat we echt een schuurtje nodig hebben voor naast de stacaravan voor allerlei tuinspullen etc. Dit ligt nu op het logeerbed in het slaapkamertje van mijn jongste.
Ik kan mij verliezen in het bedenken hoe ik de stacaravan wil hebben, welk behang of kleur waar.
Conclusie:
Ik ben veel bezig met geld en materiele zaken in mijn gedachten en ik ben goed in beren op de weg zien.
De aanschaf van mijn nieuwe auto houdt mij op dit moment het meeste bezig, wat toch zomaar weer een aanslag is op mijn spaarrekening. Het resultaat is dat ik een zowat lege spaarrekening heb. Ik heb zowel positieve als negatieve gevoelens over mijn nieuwe auto. Ik ben superblij dat die een heel stuk zuiniger is en dat ik tot eind 2013 geen wegenbelasting hoef te betalen. Ik vind het fijn dat hij ook een slagje groter is dan mijn Ka die ik nu rijdt. Al ben ik ook wel gehecht aan mijn Kaatje. Natuurlijk kan ik nog 12 jaar (denk ik) rijden in mijn Ka, maar daar wordt die niet zuiniger van. Ik rij op jaarbasis 30.000 km en het is voor mij dus van belang (financieel) dat ik op diesel rij, dat doet mijn Ka dus niet.
Ik maak me zorgen over de wegenbelasting die ik moet gaan betalen vanaf januari 2014, omdat het nu nog helemaal niet duidelijk is hoeveel dit dan gaat worden per kwartaal. Ook maak ik me zorgen over hoe ik mijn spaarrekening weer aangevuld krijg.
Ik ben blij dat de keuze voor mijn zoon zijn nieuwe school in onze woonplaats, overgang naar het voortgezet onderwijs, uiteindelijk gevallen is en dat we hem nu kunnen inschrijven. Hij gaat VMBO techniek volgen. Het speelt op het moment niet echt, maar ik ben blij dat hij besloten heeft hier zijn middelbare school te gaan doen en niet heeft besloten dit bij zijn vader te gaan volgen, dit heeft vorig jaar gespeeld en ik heb met vlagen nog last van deze angst. Al ben ik me rationeel heel goed bewust van het feit dat er op een gegeven ogenblik een moment komt dat hij het nest zal verlaten. Ik hoop dat dit nog lang zal duren.
Ik maak mij op het ogenblik nog wel heel druk over het feit dat het nog niet duidelijk is of hij ook op het voortgezet onderwijs een REC4 indicatie zal houden. Zonder zijn begeleiding zal het namelijk heel moeilijk worden voor hem om de school te kunnen doorlopen met goed gevolg.
Al mijn plannen met mijn stacaravan (die we pas sinds september vorig jaar hebben) voor het komende jaar vallen financieel in het water door de aanschaf van mijn auto. Helaas kan je geld maar één keer uitgeven. Dit zal moeten wachten tot volgend jaar. Dit vind ik moeilijk, want onze caravan is vol met rozen. Rozen op de gordijnen, rozen in het behang, op de hoofdeinden, in de badkamer. De hele zitkamer is bordeaux met bruin hout. En ga zo maar door. Een flinke update is zeer gewenst, maar niet noodzakelijk voor het gebruik van de caravan. Dan heb ik het nog niet over het feit dat we echt een schuurtje nodig hebben voor naast de stacaravan voor allerlei tuinspullen etc. Dit ligt nu op het logeerbed in het slaapkamertje van mijn jongste.
Ik kan mij verliezen in het bedenken hoe ik de stacaravan wil hebben, welk behang of kleur waar.
Conclusie:
Ik ben veel bezig met geld en materiele zaken in mijn gedachten en ik ben goed in beren op de weg zien.
vrijdag 1 maart 2013
30 dagen schrijven project #1
Een minicursus mindful Analysis stond er deze keer in de Flow.
Ik ben dol op de opdrachten en werkboekjes die keer op keer in de Flow staan. Flow is een magazine wat 8 keer per maand uitkomt. Hou je van zelf dingen maken, kijken naar andermans knutsels, leuke sites ontdekken, mindful door het leven gaan? Dan is Flow wat voor jou om te lezen. In ieder geval een favoriet magazine wat ik elke keer weer koop.
Volgens de schrijfster van de minicursus, '30 dagen schrijven en denken', zou je een heel eind moeten komen met ontdekken van wie je bent, waar je aan denkt en waar je naartoe wil. De bedoeling is dat je elke dag een vraag beantwoord in het bijgevoegde schrijfschriftje, wat is opgesteld volgens de volgorde van de methode 'Mindful Analysis'.
Het einddoel is dat je uiteindelijk een plan schrijft van hoe je te werk zult gaan om te bereiken wat je daarvoor allemaal bedacht hebt, gedroomd en gewenst.
Ik ben nieuwsgierig naar de uitkomst.
WEEK 1
In deze week beschrijf je je huidige situatie aan de hand van de volgende zeven vragen, voor elke dag één.
Dag 1: Wat heb je vandaag gedaan en wat ga je vandaag nog doen?
Vandaag heb ik gewerkt in de ochtend. Toen ik thuis kwam heb ik vriendlief geholpen met een badkamerklusje en daarna ben ik de Flow gaan zitten lezen en kwam op het idee om dit project op mijn blog te gaan zetten als een mooi vervolg op mijn Curriculum Illusione. Want vandaag had ik eigenlijk een stukje willen schrijven over hoe mijn leven van 2010 tot nu dan wel verlopen is. Maar dit volstaat perfect als vervolg, toch? Nu zit ik op de bank dus deze blog te schrijven, terwijl mijn kinderen een dvd zitten te kijken. Ik zit te twijfelen of ik nog boodschappen ga doen of dat ik dat uitstel tot morgenochtend, wat waarschijnlijk wel de realiteit gaat worden. Ik wil nog cupcakes bakken voor vanavond als we op de koffie gaan bij schoonzus en zwager. Bedenken wat we vanavond gaan eten is misschien ook wel handig om te doen, misschien moet ik daarvoor nog wel even naar de winkel. Ik moet mijn auto nog ophalen bij de autoreiniger en ik ben in afwachting of er vandaag een definitief besluit genomen kan worden (het ligt aan of de garage mijn bod op een andere auto aanneemt of niet) in de aanschaf van een zuinigere auto.
Volgens de schrijfster van de minicursus, '30 dagen schrijven en denken', zou je een heel eind moeten komen met ontdekken van wie je bent, waar je aan denkt en waar je naartoe wil. De bedoeling is dat je elke dag een vraag beantwoord in het bijgevoegde schrijfschriftje, wat is opgesteld volgens de volgorde van de methode 'Mindful Analysis'.
Het einddoel is dat je uiteindelijk een plan schrijft van hoe je te werk zult gaan om te bereiken wat je daarvoor allemaal bedacht hebt, gedroomd en gewenst.
Ik ben nieuwsgierig naar de uitkomst.
WEEK 1
In deze week beschrijf je je huidige situatie aan de hand van de volgende zeven vragen, voor elke dag één.
Dag 1: Wat heb je vandaag gedaan en wat ga je vandaag nog doen?
Vandaag heb ik gewerkt in de ochtend. Toen ik thuis kwam heb ik vriendlief geholpen met een badkamerklusje en daarna ben ik de Flow gaan zitten lezen en kwam op het idee om dit project op mijn blog te gaan zetten als een mooi vervolg op mijn Curriculum Illusione. Want vandaag had ik eigenlijk een stukje willen schrijven over hoe mijn leven van 2010 tot nu dan wel verlopen is. Maar dit volstaat perfect als vervolg, toch? Nu zit ik op de bank dus deze blog te schrijven, terwijl mijn kinderen een dvd zitten te kijken. Ik zit te twijfelen of ik nog boodschappen ga doen of dat ik dat uitstel tot morgenochtend, wat waarschijnlijk wel de realiteit gaat worden. Ik wil nog cupcakes bakken voor vanavond als we op de koffie gaan bij schoonzus en zwager. Bedenken wat we vanavond gaan eten is misschien ook wel handig om te doen, misschien moet ik daarvoor nog wel even naar de winkel. Ik moet mijn auto nog ophalen bij de autoreiniger en ik ben in afwachting of er vandaag een definitief besluit genomen kan worden (het ligt aan of de garage mijn bod op een andere auto aanneemt of niet) in de aanschaf van een zuinigere auto.
donderdag 28 februari 2013
Life is what happens to you when you are busy making other plans
Wie heeft er niet zoals ik altijd 1001 ideeën en plannen, maar van het uitvoeren komt meestal niets. "Godzijdank": zal 90% van diegene die mij kennen zeggen, maar ik vind het ergens toch ook wel zonde. Er zitten massa's superideeën bij. Ergens heb ik gelezen dat je eigenlijk al je ideeën zou moeten opschrijven, want de meest ingenieuze ideeën heb je op de meest vreemde plekken en jammer genoeg vergeet je je idee dus schijnbaar ook weer heel snel. Welk onderzoek ik dit nu weer uit heb, weet ik niet meer .... of was het een artikel?
Anyway ...
Op een blog die ik volg kwam ik een ingevulde 100-vragenlijst tegen. Zo'n lijst die ongeveer elke puber invult en op hyves of facebook zet en wat bestaat uit 90 vragen die volkomen zinloos zijn en helemaal niets toevoegen. Als je zoiets op je blog zet als volwassene, dan denk ik dat het je bedoeling was om een gluurtje te geven in je leven wat dieper gaat dan wat je normaliter doet in je blog. Ik vond het alleen jammerlijk mislukt, maar het idee super. En daarna had ik me bedacht dat ik dit beter kan, en eigenlijk weet ik dat wel zeker, want ik heb het al beter gedaan in 2010.
In 2010 ben ik namelijk een Curriculum Illusione tegen gekomen. Een Curriculum Illusione is ontwikkeld door Erik Wie (1967-2037). Ik had daarvoor nog nooit van Erik Wie of van het Curriculum Illusione gehoord, maar al lezend raakte ik helemaal gebiologeerd. En destijds heb ik er dus eentje gemaakt.
Een Curriculum Illusione (CI) is een soort anti-CV met je sterfdatum als uitgangspunt. En in tegenstelling tot je CV waarin je alles wat je al bereikt hebt als een soort trofee uitstalt en mogelijk zelfs aandikt, zodat de ander vooral maar kan zien hoe geschikt, geweldig en volmaakt jij wel niet bent, schrijf je in je CI juist op hoe je herinnert wilt worden als je dood gaat, wat je doet door vooruit te kijken. Aan de hand van een aantal (confronterende) vragen die je moet beantwoorden krijg je dan je CI. Het CI heeft voordelen om in te vullen overigens. Het helpt je om je prioriteiten te stellen en als je het eens per, zeg maar, vier jaar invult dan is het een super document om je leven doelgericht te leven en te zorgen dat je ook daadwerkelijk herinnert zult worden zoals je dat zou wensen. En wat het allermooiste van de CI is: alles is haalbaar, alles is nog mogelijk!!!!! En .... je geluk staat voorop.
De 1001 ideeën is precies zoals ik mijn leven leef. Ik ben ad-hoc en vind het heel fijn om een tijdje doelloos van het ene idee naar het andere idee te kunnen huppelen, gewoon vrij zijn. Dit is wel een rode draad door mijn leven.
Maar zonder plan loop je doelloos rond en ideeën kunnen dan ook niet echt tot hun recht komen. Je blijft er simpelweg niet lang genoeg bij stilstaan, want er dienen zich weer nieuwe spannende ideeën of plannen aan. Ideeën kunnen wel leiden tot een plan, een doel.
In 2010 had ik me bedacht dat ik wel weer behoefte had aan richting geven aan mijn leven. Het is ook een soort balans, een periode zonder doel en dan weer een periode met doel. De 1001 ideeën kon ik misschien verwerken in mijn CI. Evenals mijn massa's goede voornemens. Misschien zou ik het wel voor elkaar krijgen om van 90% ideeën en goede voornemens die onuitgevoerd op de plank blijven liggen, wel 70% te maken.
Overigens is het maken van een plan mij niet geheel onbekend, hoor. In de tijd dat ik net gescheiden was (8 jaar geleden al weer), heb ik een 5-jarenplan geschreven voor mijn leven, waarin ik de grote lijnen als doelen had uitgestippeld voor de komende vijf jaar van mijn leven. Dit omdat ik destijds mij zo kwetsbaar en alleen voelde en ontdaan van alles wat ik gewend was en waar ik in geloofde. Ik had voordat ik ging scheiden nooit van mijn leven gedacht dat ik en mijn jeugdliefde ooit uit elkaar zouden gaan. Ik was zo ongelooflijk overtuigd van het feit dat wij samen alles aankonden. Dat onze relatie alles zou overleven. Dat de scheiding voor mij uit het niets kwam eigenlijk. Ik was verbaasd destijds hoe snel je je doel bereikt als je tenminste recht op je doel afgaat en realistisch en eerlijk bent tegenover jezelf.
Nadat ik mijn doelen uit mijn 5-jarenplan had bereikt, heb ik eigenlijk er maar wat op los geleefd (de dag nemend zoals die komt en korte termijn plannen makend voor de vakantie of volgend weekend). En in 2010 was ik er niet geheel tevreden mee met hoe ik het nastreven van mijn doelen heb aangepakt destijds. Met oogkleppen op blind nastreven wat ik eerder bedacht had, zonder tussentijds eens stil te staan of de doelen nog steeds zijn zoals ik ze wilde hebben. Dat had ik dus fout gedaan. En dit wilde ik beslist anders aanpakken. Maar hoe?
Mijn Curriculum Illusione van 2010:
Juli 2010 vul ik mijn Curriculum Illusione in. Ik woon in Zeeland met vriend samen en mijn twee kinderen uit mijn huwelijk met jeugdliefde. Ik voel mij niet altijd gelukkig in het samenwonen doordat ik het moeilijk vind om de balans te hebben in wat de behoeftes zijn van mijn hartjes (die onverdeeld voorop staan),de behoeftes van vriend en die van mij. Mijn eigen identiteit in dit alles behouden en mijn eigen weg gaan, vind ik moeilijk. Ik werk part-time in de GGZ als secretaresse en ik vind dit heel leuk. Ik heb een poes die Gepo heet en twee cavia's (die van mijn kinderen zijn). Ik houd van lezen van informatieve boeken, internetten (meestal naar weetjes aan het surfen), knuffelen met mijn twee kinderen, puzzelen, lekker luieren, maar ook wicca, motorrijden, geocaching, kortom ik hou van heel veel dingen en ben geen rustige thuiszitter.
Overlijdensadvertentie:
Onze eigenzinnige geliefde moeder is vannacht rustig overgegaan naar de andere kant. Wij zullen haar missen, maar we weten dat ze niet weg is en over ons zal waken.
Rond mijn 80ste ben ik in mijn slaap overleden. In mijn eigen omgeving, in mijn eigen bed. Ik woon in de buurt van mijn kinderen (de woonplaats is voor mij niet echt van belang, als het maar dicht in de buurt van mijn kinderen is) waar ik een goede band mee heb, net zoals met de kleinkinderen. Ik heb een redelijk gevulde spaarrekening, als appeltje voor de dorst en waarmee ik eventueel de kinderen kan helpen indien nodig. Tot aan mijn dood ben ik geestelijk nog helemaal bij de tijd en heb ik weinig lichamelijke ongemakken. Wel komt dagelijks iemand van de thuiszorg helpen bij de dagelijkse gang van zaken en zodat mijn kinderen niet die zorg hebben voor mij en zij hun eigen leven kunnen leiden. Ik ben mobiel met mijn eigen auto of scootmobiel en heb een sociaal leven met vriendinnen en clubjes waar ik lid van ben. Thuis heb ik een paar katten en een hond die ik ook nog zelf uitlaat. En mijn kinderen en kleinkinderen komen vaak eventjes aanwaaien.
Sinds mijn pensioen heb ik mij gewijd aan het oppassen op mijn kleinkinderen, zodat mijn kinderen kunnen werken zonder veel extra kosten te hebben. Daarnaast heb ik mij aangesloten bij een aantal clubjes die zich bezighouden met esotherische zaken. Als vrijwilliger ben ik ook nog actief in de GGZ. Dit heeft mijn grote belangstelling. Tevens ben ik gek op vakanties en ga ik regelmatig met vriend en onze camper weg. We reizen Europa door met ons huis-weg-van-huis.
Tot aan mijn pensioen heb ik gewerkt als secretaresse+ in de GGZ, tot mijn grote voldoening. Ik heb dit bijna mijn hele werkende leven met heel veel plezier gedaan.
Door de studie Psychologie die ik gedaan heb rond mijn 50ste, voor mijn plezier, heb ik leuke taken bij mijn werk kunnen oppakken. Het was druk om zowel te studeren, als een baan te hebben en de opvoeding van 3 kinderen. Op mijn 45ste ben ik moeder geworden van een dochtertje, die wij Era hebben genoemd. Ik heb altijd al een dochtertje willen hebben en wij hebben bewust gekozen voor een gezamenlijk kindje.
Ik heb met vriend (de vader van Era) een lat-relatie en woon in het huis naast het zijne. Wij voeden de kinderen samen op en hebben genoeg eigen ruimte om naast een tweeheid ook een eenheid te kunnen zijn. Wij voelen ons beiden gelukkig in deze manier van samen zijn. Ennn ... ik heb een hond gehaald uit het asiel, een hele lieve grote hond.
Ik heb mijn draai gevonden in Zeeland en een stevige cirkel met mensen om mij heen verzamelt met dezelfde interesses en levensinstelling.
Conclusie uit 2010:
Als ik naar mijn CV en naar mijn CI kijk dan zou mijn CI mogelijk moeten zijn. Natuurlijk moet ik nog wel een aantal dingen veranderen in mijn leven, zoals het huis naast dat van vriend kopen, maar zoals hij er momenteel instaat is dat onze relatie dan over zal zijn. Voor hem is het alles of niets.
Anyway ...
Op een blog die ik volg kwam ik een ingevulde 100-vragenlijst tegen. Zo'n lijst die ongeveer elke puber invult en op hyves of facebook zet en wat bestaat uit 90 vragen die volkomen zinloos zijn en helemaal niets toevoegen. Als je zoiets op je blog zet als volwassene, dan denk ik dat het je bedoeling was om een gluurtje te geven in je leven wat dieper gaat dan wat je normaliter doet in je blog. Ik vond het alleen jammerlijk mislukt, maar het idee super. En daarna had ik me bedacht dat ik dit beter kan, en eigenlijk weet ik dat wel zeker, want ik heb het al beter gedaan in 2010.
In 2010 ben ik namelijk een Curriculum Illusione tegen gekomen. Een Curriculum Illusione is ontwikkeld door Erik Wie (1967-2037). Ik had daarvoor nog nooit van Erik Wie of van het Curriculum Illusione gehoord, maar al lezend raakte ik helemaal gebiologeerd. En destijds heb ik er dus eentje gemaakt.
Een Curriculum Illusione (CI) is een soort anti-CV met je sterfdatum als uitgangspunt. En in tegenstelling tot je CV waarin je alles wat je al bereikt hebt als een soort trofee uitstalt en mogelijk zelfs aandikt, zodat de ander vooral maar kan zien hoe geschikt, geweldig en volmaakt jij wel niet bent, schrijf je in je CI juist op hoe je herinnert wilt worden als je dood gaat, wat je doet door vooruit te kijken. Aan de hand van een aantal (confronterende) vragen die je moet beantwoorden krijg je dan je CI. Het CI heeft voordelen om in te vullen overigens. Het helpt je om je prioriteiten te stellen en als je het eens per, zeg maar, vier jaar invult dan is het een super document om je leven doelgericht te leven en te zorgen dat je ook daadwerkelijk herinnert zult worden zoals je dat zou wensen. En wat het allermooiste van de CI is: alles is haalbaar, alles is nog mogelijk!!!!! En .... je geluk staat voorop.
De 1001 ideeën is precies zoals ik mijn leven leef. Ik ben ad-hoc en vind het heel fijn om een tijdje doelloos van het ene idee naar het andere idee te kunnen huppelen, gewoon vrij zijn. Dit is wel een rode draad door mijn leven.
Maar zonder plan loop je doelloos rond en ideeën kunnen dan ook niet echt tot hun recht komen. Je blijft er simpelweg niet lang genoeg bij stilstaan, want er dienen zich weer nieuwe spannende ideeën of plannen aan. Ideeën kunnen wel leiden tot een plan, een doel.
In 2010 had ik me bedacht dat ik wel weer behoefte had aan richting geven aan mijn leven. Het is ook een soort balans, een periode zonder doel en dan weer een periode met doel. De 1001 ideeën kon ik misschien verwerken in mijn CI. Evenals mijn massa's goede voornemens. Misschien zou ik het wel voor elkaar krijgen om van 90% ideeën en goede voornemens die onuitgevoerd op de plank blijven liggen, wel 70% te maken.
Overigens is het maken van een plan mij niet geheel onbekend, hoor. In de tijd dat ik net gescheiden was (8 jaar geleden al weer), heb ik een 5-jarenplan geschreven voor mijn leven, waarin ik de grote lijnen als doelen had uitgestippeld voor de komende vijf jaar van mijn leven. Dit omdat ik destijds mij zo kwetsbaar en alleen voelde en ontdaan van alles wat ik gewend was en waar ik in geloofde. Ik had voordat ik ging scheiden nooit van mijn leven gedacht dat ik en mijn jeugdliefde ooit uit elkaar zouden gaan. Ik was zo ongelooflijk overtuigd van het feit dat wij samen alles aankonden. Dat onze relatie alles zou overleven. Dat de scheiding voor mij uit het niets kwam eigenlijk. Ik was verbaasd destijds hoe snel je je doel bereikt als je tenminste recht op je doel afgaat en realistisch en eerlijk bent tegenover jezelf.
Nadat ik mijn doelen uit mijn 5-jarenplan had bereikt, heb ik eigenlijk er maar wat op los geleefd (de dag nemend zoals die komt en korte termijn plannen makend voor de vakantie of volgend weekend). En in 2010 was ik er niet geheel tevreden mee met hoe ik het nastreven van mijn doelen heb aangepakt destijds. Met oogkleppen op blind nastreven wat ik eerder bedacht had, zonder tussentijds eens stil te staan of de doelen nog steeds zijn zoals ik ze wilde hebben. Dat had ik dus fout gedaan. En dit wilde ik beslist anders aanpakken. Maar hoe?
Mijn Curriculum Illusione van 2010:
Juli 2010 vul ik mijn Curriculum Illusione in. Ik woon in Zeeland met vriend samen en mijn twee kinderen uit mijn huwelijk met jeugdliefde. Ik voel mij niet altijd gelukkig in het samenwonen doordat ik het moeilijk vind om de balans te hebben in wat de behoeftes zijn van mijn hartjes (die onverdeeld voorop staan),de behoeftes van vriend en die van mij. Mijn eigen identiteit in dit alles behouden en mijn eigen weg gaan, vind ik moeilijk. Ik werk part-time in de GGZ als secretaresse en ik vind dit heel leuk. Ik heb een poes die Gepo heet en twee cavia's (die van mijn kinderen zijn). Ik houd van lezen van informatieve boeken, internetten (meestal naar weetjes aan het surfen), knuffelen met mijn twee kinderen, puzzelen, lekker luieren, maar ook wicca, motorrijden, geocaching, kortom ik hou van heel veel dingen en ben geen rustige thuiszitter.
Overlijdensadvertentie:
Onze eigenzinnige geliefde moeder is vannacht rustig overgegaan naar de andere kant. Wij zullen haar missen, maar we weten dat ze niet weg is en over ons zal waken.
Rond mijn 80ste ben ik in mijn slaap overleden. In mijn eigen omgeving, in mijn eigen bed. Ik woon in de buurt van mijn kinderen (de woonplaats is voor mij niet echt van belang, als het maar dicht in de buurt van mijn kinderen is) waar ik een goede band mee heb, net zoals met de kleinkinderen. Ik heb een redelijk gevulde spaarrekening, als appeltje voor de dorst en waarmee ik eventueel de kinderen kan helpen indien nodig. Tot aan mijn dood ben ik geestelijk nog helemaal bij de tijd en heb ik weinig lichamelijke ongemakken. Wel komt dagelijks iemand van de thuiszorg helpen bij de dagelijkse gang van zaken en zodat mijn kinderen niet die zorg hebben voor mij en zij hun eigen leven kunnen leiden. Ik ben mobiel met mijn eigen auto of scootmobiel en heb een sociaal leven met vriendinnen en clubjes waar ik lid van ben. Thuis heb ik een paar katten en een hond die ik ook nog zelf uitlaat. En mijn kinderen en kleinkinderen komen vaak eventjes aanwaaien.
Sinds mijn pensioen heb ik mij gewijd aan het oppassen op mijn kleinkinderen, zodat mijn kinderen kunnen werken zonder veel extra kosten te hebben. Daarnaast heb ik mij aangesloten bij een aantal clubjes die zich bezighouden met esotherische zaken. Als vrijwilliger ben ik ook nog actief in de GGZ. Dit heeft mijn grote belangstelling. Tevens ben ik gek op vakanties en ga ik regelmatig met vriend en onze camper weg. We reizen Europa door met ons huis-weg-van-huis.
Tot aan mijn pensioen heb ik gewerkt als secretaresse+ in de GGZ, tot mijn grote voldoening. Ik heb dit bijna mijn hele werkende leven met heel veel plezier gedaan.
Door de studie Psychologie die ik gedaan heb rond mijn 50ste, voor mijn plezier, heb ik leuke taken bij mijn werk kunnen oppakken. Het was druk om zowel te studeren, als een baan te hebben en de opvoeding van 3 kinderen. Op mijn 45ste ben ik moeder geworden van een dochtertje, die wij Era hebben genoemd. Ik heb altijd al een dochtertje willen hebben en wij hebben bewust gekozen voor een gezamenlijk kindje.
Ik heb met vriend (de vader van Era) een lat-relatie en woon in het huis naast het zijne. Wij voeden de kinderen samen op en hebben genoeg eigen ruimte om naast een tweeheid ook een eenheid te kunnen zijn. Wij voelen ons beiden gelukkig in deze manier van samen zijn. Ennn ... ik heb een hond gehaald uit het asiel, een hele lieve grote hond.
Ik heb mijn draai gevonden in Zeeland en een stevige cirkel met mensen om mij heen verzamelt met dezelfde interesses en levensinstelling.
Conclusie uit 2010:
Als ik naar mijn CV en naar mijn CI kijk dan zou mijn CI mogelijk moeten zijn. Natuurlijk moet ik nog wel een aantal dingen veranderen in mijn leven, zoals het huis naast dat van vriend kopen, maar zoals hij er momenteel instaat is dat onze relatie dan over zal zijn. Voor hem is het alles of niets.
dinsdag 5 februari 2013
He is Gone by David Harkins
Vandaag was ik zoals gewoonlijk lekker aan het surfen in hyperspace, toen ik op een blog kwam, klik hier als je haar ook wilt ontmoeten. Zij schreef zo'n ontzettend mooi stukje over haar vader. Ik kan me zo totaal indenken hoe zij zich voelt, want net zoals zoveel mensen, ben ik ook iemand kwijt geraakt onlangs. Maar meest van alles vind ik het gedicht mooi. Ik heb het geleend, ik denk niet dat ze het erg vind, zodat ik het ook met jullie kan delen:
Voor ons was hij superspeciaal, altijd om ons heen en bij ons aan het logeren. Hij had ene hele speciale band met de kinderen, zijn twee 'eigen kindjes'. Misschien kan je je voorstellen dat ik nog steeds vaak in een andere wereld vertoef in mijn hoofd. Het ene moment gaat het allemaal goed en het volgende moment dan ben ik weer in 1000 stukjes.
Hij is zo onvervangbaar, maar we moeten verder en dat doen we ook ... omdat hij zo ontzettend veel van ons hield, hij maakte ons compleet en wij houden van hem. Dat gaat niet veranderen.
He Is Gone
You can shed tears that he is gone
Or you can smile because he has lived
Or you can smile because he has lived
You can close your eyes and hope that he will come back
Or you can open your eyes and see all that he has left
Or you can open your eyes and see all that he has left
Your heart can be empty because you can’t see him
Or you can be full of the love that you shared
Or you can be full of the love that you shared
You can turn your back on tomorrow and live yesterday
Or you can be happy for tomorrow because of yesterday
Or you can be happy for tomorrow because of yesterday
You can remember him and only that he is gone
Or you can cherish his memory and let it live on
Or you can cherish his memory and let it live on
You can cry and close your mind, be empty and turn your back
Or you can do what he would want: smile, open your eyes, love and go on.
Or you can do what he would want: smile, open your eyes, love and go on.
David Harkins
Op 21 april vorig jaar is het meest ondenkbare en onvoorstelbare gebeurd in ons leven. Onze allerliefste neef en allerbeste vriend is gestorven. Hij had een ongeluk en raakte een boom en zijn leven is daar geeïndigd. 28 jaar, nog zo aan het begin eigenlijk op zijn levenspad en eindelijk wetende welke richting hij op wilde in het leven en in één oogwenk zijn alle beloften herinneringen. Voor ons was hij superspeciaal, altijd om ons heen en bij ons aan het logeren. Hij had ene hele speciale band met de kinderen, zijn twee 'eigen kindjes'. Misschien kan je je voorstellen dat ik nog steeds vaak in een andere wereld vertoef in mijn hoofd. Het ene moment gaat het allemaal goed en het volgende moment dan ben ik weer in 1000 stukjes.
Hij is zo onvervangbaar, maar we moeten verder en dat doen we ook ... omdat hij zo ontzettend veel van ons hield, hij maakte ons compleet en wij houden van hem. Dat gaat niet veranderen.
vrijdag 1 februari 2013
een maagdelijke nieuwe witte blog ...
OMG een nieuwe maagdelijke witte blog. Een blog die ik helemaal kan vullen met mijn creaties, met de beslommeringen van het leven van alledag en andersoortige dingen waarvan ik het idee heb dat het vermelden waard is of waar ik mee bezig ben. En dat is precies wat ik van plan ben. Want ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee wat ik allemaal in dit maagdelijke witte blog wil gaan neerzetten. Zoveel ideeën, zoveel richtingen ....
Ik lees al een aantal jaren blogs van andere mensen. En ik vind het zo inspirerend. Ik ben nu een aantal pogingen verder met het starten van een blog, allen mislukt om diverse redenen. Het bleef toch wel kriebelen, ik wil namelijk ook een eigen blog. Soms denk ik dat ik de lat gewoon te hoog leg met mijn verwachtingen van mijn eigen blog, wat uiteraard het geval wel zal zijn. Ik ben namelijk een natuurtalent in het stellen van onhaalbare doelen.
Allereerst zal ik mezelf eens voorstellen: Ik ben 42, moeder van twee fantastische jongens (12 en 9). Ik woon in Zeeland bij mijn lieve Zeeuw, maar ben van origine uit de Randstad ... tot 7 jaar geleden heb ik altijd rondom Utrecht gewoond. Tjongejongejonge, wat kan je een heimwee hebben al is het maar 140 km verderop. Gelukkig is dat nu over ... al blijf ik moeite hebben met de hoge mate van op zichzelf zijn van de Zeeuwen. Iets wat ik dus totaal niet ben. Maar ondanks de moeilijke opstart problemen die ik hier heb gehad, hebben we het nu met zijn allen helemaal naar onze zin en voorlopig gaan we niet terug.
En met die nieuw gevonden innerpeace komt ook meer ruimte voor andere dingen.
Ik lees al een aantal jaren blogs van andere mensen. En ik vind het zo inspirerend. Ik ben nu een aantal pogingen verder met het starten van een blog, allen mislukt om diverse redenen. Het bleef toch wel kriebelen, ik wil namelijk ook een eigen blog. Soms denk ik dat ik de lat gewoon te hoog leg met mijn verwachtingen van mijn eigen blog, wat uiteraard het geval wel zal zijn. Ik ben namelijk een natuurtalent in het stellen van onhaalbare doelen.
Allereerst zal ik mezelf eens voorstellen: Ik ben 42, moeder van twee fantastische jongens (12 en 9). Ik woon in Zeeland bij mijn lieve Zeeuw, maar ben van origine uit de Randstad ... tot 7 jaar geleden heb ik altijd rondom Utrecht gewoond. Tjongejongejonge, wat kan je een heimwee hebben al is het maar 140 km verderop. Gelukkig is dat nu over ... al blijf ik moeite hebben met de hoge mate van op zichzelf zijn van de Zeeuwen. Iets wat ik dus totaal niet ben. Maar ondanks de moeilijke opstart problemen die ik hier heb gehad, hebben we het nu met zijn allen helemaal naar onze zin en voorlopig gaan we niet terug.
En met die nieuw gevonden innerpeace komt ook meer ruimte voor andere dingen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)